Vandaag net op de valreep, u kent mij intussen al een beetje als deadlinelover, de twee prachtige tentoonstellingen in de Sint-Pietersabdij gezien. En superblij dat ik het gedaan heb, ze waren beide bijzonder.

Tiksi van Evgenia Arbugaeva is als een sprookje. Wit en toch met zo verl kleur. Lichtgevend en inspirerend. Foto’s vol verhalen, die zoveel meer suggereren dan ze tonen.

En dat geldt ook voor de foto’s van de jonge Evy Raes in Kom binnen! Het boek had ik al, maar met uw neus op die grote foto’s kunnen geplakt stasn, dat is toch nog wat anders…

Ik werd er, door het recente afscheid van mijn meme, nog weemoediger van. Ze leert je kijken als door de ogen van een kind, de teksten van Luc De Vos onderstrepen dit nog, je ziet het schone in het eenvoudige, soms niet zo mooie. En je kan inderdaad zoveel verhalen verzinnen bij deze foto’s.

Wij krijgen hier toch nogal wat onder onze neus geschoven he, chansaars dat we zijn.

Advertenties