Mijn vader, die net als Henri, kleurenblind is (zou dat gen vlak naast het wiskundeknobbelgen liggen?), zei vroeger altijd, grappend: “Is dat roos (da’s Zeels voor roze)? Dat zie ik graag he! Past dat roos (wijzend naar kaki hemd) bij mijn groene broek (wijzend naar blauwgrijze broek)?” Misschien dat het daardoor komt dat ik, nu ik zelf een veertiger ben, ook van roos begin te houden. Nog voor het in alle boekskes stond kocht ik mij een roze gilet, een roze topje, kreeg ik van Henri roze oorbellen (van Macintosh, uit Schotland!) en stond er in ons huis plots een roze stoel!

Deze zomer, bij ons:
20131019-PA191157.jpg

En nu, ook in de boekskes:
20131019-PA191155.jpg

En gisteren, toen Henri zijn bril het begaf en we dus dringend een nieuwe bril moesten gaan kopen (keicool, die bril van hem!), heb ik mij oog laten vallen op een roze bril, een beetje Dame Edna achtig model, maar -al zeg ik het zelf- staat me kleingoed. Wat denkt ge, gaat dit te ver? Moet ik mijn oprispingen van kleinemeisjesrozeliefde actief beginnen onderdrukken?

Advertenties