Welk een prachtig weer was het, het voorbije weekend… Zo zag het er toch uit, vanachter het glas, alwaar ik zo goed als gans het weekend vertoefde, die korte trijpen van onze voordeur naar de deur van de auto en van de deur van de auto naar de voordeur van n. (waar we gisterenavond alweer heerlijk tafelden) en weer terug natuurlijk, en de hele korte en trage fietstocht naar de bakker vandaag (die me geheel bezweet weer thuis bracht). Nee, het gaat niet zo goed met mij, dankuwel. Ik ben vorige week zondag ziek geworden, maandag ging nog, maar dinsdagochtend serieus belabberd en koortsig opgestaan, en dan toch doorgegaan, gezien het een Hele Belangrijke Dag was. Ik heb me de dag doorgesleept op pijnstillers en koortsweerders, en vooral ’s avonds daan ben ik gewoon nog efkes doorgegaan op pure adrenaline (en ik ben doodblij dat ik het allemaal heb mogen meemaken, de fantastische prestatie van s., al die geweldige reacties, ik ben fier en trots) maar woensdag kreeg ik de rekening gepresenteerd. En ze was Gepeperd. Ik voel me wel al beter, de koorts is sedert vrijdag weg, maar ik hoest mij nog een ongeluk en mijn lijf voelt nog steeds alsof er zo’n nieuwe superlange hermelijntram heeft over gereden (in de lengte).

Als dat maar goed komt, met mijn gepland congres over de plas.

Advertenties