We zijn gisteravond aangekomen. In de warmte van de Dordogne en de armen van onze ouders. Als we ’s ochtends koeken kopen bij ons madammeke in Monpazier zien we dat er op het centrale plein al heel wat bedrijvigheid is. Er staat een podium, een paar barbecues en heel veel lange tafels. In het hotel (Edward 1er, het is de derde keer dat we hier komen en we voelen ons hier al een beetje thuis) vragen we wat er staat te gebeuren. Het blijkt een drief, maar hartverwarmend verhaal. Twee jaar geleden stierf Minou, eigenaar van de pizzeria/cafe, populair volksmens, en organisator van allerhande feestgedruis voor jong en oud. Hij viel uit een boom, zes meter hoog. De gehele gemeenschap van Monpazier was in shock. Ze besloten jaarlijks een feest te houden ter zijner ere: le Printemps de Minou. Muziek, plezier en lekker eten en drinken voor geen geld. We konden natuurlijk niet anders dan hier naartoe komen ’s avonds, en genoten van de warmte op het plein. Het was alsof we Minou een beetje hadden leren kennen en toasten op hem met in ons hand lekkere eenvoudige wijn in een plastic beker. Merci Minou weerklonk overal. Hartverwarmend, en ongelooflijk.
O ja, en de mannen haalden hun hartje op met de tractor!

20140414-204810.jpg

Advertenties