Het is een citaat dat we nog regelmatig herhalen. Heerlijk absurd, maar eerlijk serieus echt gebeurd. Uitgesproken door h., bijzondere man, in het leven niet gespaard, hier, op gent jazz, zoveel jaren geleden, toen er nog bomen in de tent stonden. Herinnert u zich dat nog?

U merkt het misschien dat ik enigszins beïnvloed door de dromerige, mysterieuze, droeve tonen die 3/4 Peace, het trio bestaande uit Ben Sluijs, Brice Soniano en Christian Mendoza, door de tent jagen. Of eerder ruisen. Het past bij het weer, die eeuwig voortdurende drizzle die ik zo haat, tenzij ik binnen zit, waar het warm is, dekentje op mijn voeten, boek in de handen en onderwijl langzaam ookin het hoofd, drankje heel dichtbij.

Dag drie, vandaag, wat vliegt dit elk jaa toch weer voorbij. We beleefden al 2 topdagen. KellyLee Evans was mijn hoogtepunt van dag 1, Bobby McFerrin was zelf in hogere sferen en bracht ons, samen met zijn dochter en de rest van zijnzalige band, bijwijlen mee naar daar. Gisteren wa een dag vol Verhalen met een grote V. TaxiWars wordt groot, denk ik, cool dat we de wereldpremière mochten meemaken. Maar Ibrahim Maalouf bracht met ‘Illusions’ het hoogtepunt van dag 2. In Henri’s top 10, dit, hij ontdekte pas eegisteren dat hijze live ging meemaken… De dance van de jazz, dit. Enorm meeslepend. En bij momenten (Beyrut!) ontroerend.

20140712-172838-62918815.jpg

Advertenties