Hebt u ook het gevoel altijd achter de dingen aan te hollen? Ik heb er steeds meer last van en ik voel het ook lijfelijk, die eeuwige Sisiphus arbeid. Ik besef ook wel dat ik veel hiervan mijzelf aandoe. Van dagelijks een postje (waar is de tijd?), tot wekelijks, tot maandelijks,… Why not? Waarom moet ook dit bij momenten als een tekortschieting aanvoelen? Het is belachelijk, eigenlijk. Maar ja, het is niet gemakkelijk uw eigen te veranderen… en er zijn mensen die mij graag zien, met mijn zotte kuren en al (of net daarom), dus waarom zou ik?

Maar dus. Uhad nog een paar gebeurtenissen van mij te goed, of toch, het verslag ervan. We beginnen mid maart, begot.

Net voor ik op het vliegtuig richting Istanbul (congres) stapte, gingen b. en ik (Henri had examens) nog een paar boodschappen doen (waaronder een paar heerlijke flesjes scoren bij Rouseu), en brachten de lunch mee van het Foodtruck Festival in Kerk. Een coole ruimte, maar de geur viel wat tegen, ik heb gans de reis alle geuren van de wereld geroken in mijn jas en sjaal. 

   

 

Na een heel erg interessant, met veel boeiende netwerking, en superdruk congres, mede dankzij de vele deadlines die ik tussen de sessies door en ’s avonds nog diende te halen, heb ik een weekendje relatieve rust genomen. Henri was ziek, en ik ook, en doodmoe. Een etentje afgezegd op vrijdagavond, zaterdag heel even het stad in voor de hoognodige zaken, en wat sfeer opgesnoven van het New Places To Be Festival, dat ik in betere conditie, en met beter weer op zondag, ongetwijfeld had afgeschuimd, samen met mijn mannen… Volgend jaar beter! 

   

 

Advertenties