Op 23 juni 2015 waren b. en ik 25 jaar samen. Ja, u leest het goed, vijf-en-twintig jaar. En zoals altijd hadden we een dagje verlof. Het werd een prachtige dag, waarin b. mij 23 enveloppes schonk, vol kleine, mooie herinneringen aan onze 25 jaar samen. We hebben gans de dag al die zalige momenten opnieuw beleefd. Ik werd bij elke envelop een beetje meer omvergeblazen. Om zoveel liefde, zoveel romantiek, zoveel puurheid. In de voorlaatste envelop zat het bioscoopticketje van de film waar we, op 23 juni 1990 naar zijn gaan kijken, op onze eerste date, met onze eerste kus, Look who’s Talking, jawel, de schoonste film ooit, dat spreekt vanzelf. Is dat nu niet ongelooflijk?

En het mooiste kwam helemaal op het einde van de dag, in het Zuidpark, net voor middernacht. Bruno haalde een kleinnood (een prachtig familiestuk, nog van mijn schoonmoeder) uit de laatste envelop, zei ongelooflijk mooie en ontroerende dingen, de tranen liepen over mijn gezicht, hij ging op zijn knieën (jawel!) en ik zei vanzelfsprekend en heel luid “jaaaaa!”.

We brachten onze ouders op de hoogte (die midden in de nacht allemaal champagne hebben gedronken, de snoeperds), en ik vernam dat b. de dag voordien mijn vader om mijn hand had gervraagd. Hoe schoon is dat.

En ik loop nog steeds op wolkjes. Dat loopt superzacht, die wolkjes, ik blijf daar nog efkes, denk ik.

Deze foto’s nam Henri (die toen net op de hoogte was gebracht door b., ik wist toen nog van niets) net voor we naar het restaurant (Vrijmoed! -overheerlijk!) vertrokken.

   
 

Advertenties