Het is al enkele jaren een vast scenario. B. gaat naar Newport Jazz Festival met b., Henri vertrekt op reis met de grootouder(s) en ik ben van wacht. Telkens weer: een droeve periode, maar gelukkig word ik, alweer traditiegewijs, in die triestige tijden opgevangen door vrienden en familie, die mij verwennen en daardoor die periode toch verteerbaar maken(en dat mag u ook letterelijk nemen, want ik word dan telkens werr verwend met lekkere hapjes, die lieve mensen weten ook dat polly niet zo’n keukenprinses is).

Het begin van de week was mijn groot ventje nog bij mij. We hebben genoten van elkaar, en veel gewerkt.

   
    
   
Maar toen was ook b. vertrokken. En bleef ik eenzaam achter. Dit is mijn Eerste Eenzame Ontbijt.  

De eerste eenzame avond werd ik verwacht op mosslsouper bijk, k en j. Alwaar het zo lekker en leuk was dat ik een foto vergat tenemen, zo blijkt. Jefke blijft me verbazen met zijn schattigheid en intelligentie.

De tweede eenzame avond werd ik vegast op een overheerlijk mediterraan buffet bij e, m en m, en bleef het allerschattigste meteking ter wereld bij mij slapen. Veel te kort, het logeerpartijtje, maar we hebben er alletwee heel erg van genoten.   

    
 
De derde eenzame avond, mijn wacht was toen al begonnen, ging ik met i. Eten. Twee chicks bij Chix. Woehaha (I’ll be here all week). Een bijzonder leuke avond die voorbij is gevlogen. Ik blijf het verrassend vinden hoeveel wij gemeen hebben, en hoe goed we overeen komen, en hoe we over alles kunnen babbelen (de avond vloog voorbij), ondanks het leeftijdsverschil (dat door i. altijd grappend wordt benadrukt -maar zij is wel degene met Het Grijze Haar, terwijl ik enkel Een Wit Wekbrauwhaar heb ;-)).  

En toen was De Zoon alweer terug (joepie). En werden we, om dat te vieren, in de zonovergoten tuin van mijn ouders vergast op een heerlijke steak-frites. 

  
   
Zondag was een superhectische dag in het UZ, ikwas pas tegen 20u thuis, dus een geplande BBQ bij de vrienden kon niet doorgaan, maar werd opgevangen door een overheerlijk stoofschoteltje door mijn vader met veel liefde bereid, gevolgd door een late zwempartij (Henri kan ongelooflijk overtuigend en lief zijn). En dat deed enorm deugd.  

 
En toen was De Zoon, na een halve dag schermtraining, weer schampavie, naar Zee met mijn ouders. Die avond, de zesde eenzame avond, verkende ik met vriendin a. Alberte, het nieuwe eetplekje in Sint-Amandsberg. Zalig, zo lang buiten zitten in de tuin, coole sfeer, nogal wat bekend volk, lekker eten. Ook nu weer: het deed deugd.   

 
Dinsdag, de laatste avond voor b. Zijn terugkeer, bleven Henri en ik thuis. Gewoon, wat franse salamietjes, wat kaas, wat Westends brood. En veel wachttelefoons…

Advertenties