Het was erg, de voorbije weken, heel erg. Het was gisteren de eerste dag in heel lange tijd dat ik eens wat tijd nam, om te ademen. Ik ben er niet goed in, in tot rust komen, ik krijg de lijstjes niet uit mijn hoofd, en de drang om iets te kunnen schrappen is steeds groter dan even pauze te nemen, maar nu moest het, om te overleven. De voorbije weken waren ook emotioneel een uitputtingslag, op het werk.
En dus keek ik, naar die 2 fantastische mannen van me, naar de helblauwe lucht, naar al dat moois rond mij. En ik ademde een paar keer heel diep in en uit.
En toen sprongen de lijstjes weer in mijn hoofd. Tsk, onverbeterlijk ben ik.

Ik heb dus ook gewerkt (wat dacht u), opgeruimd, mails verstuurd, maar ook…filmpjes bekeken (samen met mijn mannen), geshopt (een beetje, vooral inspiratie opgedaan, en wish listjes opgemaakt), naar de kapper geweest (met Henri), naar het zaligste restaurant van Gent geweest met mijn b., zalig lang onbeten (met mijn mannen). Gewoon, een weekend met ons drie, maar mannekes wat heb ik ervan genoten. Eindelijk weer een beetje reserves opgebouwd in plaats van erop te teren.

image

image

image

Advertenties