Zoeken

Morgen Komt Polly

over gisteren, vandaag, en morgen natuurlijk

Er is toch niets zo gezellig…

-als u onmiddellijk kan aanvullen, hebt u vroeger waarschijnlijk, net als ik, en b. ook trouwens, de plaat van ‘Suske en Wiske en de Gouden Locomotief’ grijs gedraaid…

Maar dit terzijde. Daarnet wou Henri dat ik nog even een zelf uitgevonden spelletje met de ballon zou meespelen (barbetje geheten), en toen ik zei dat ik eerst de afwas wilde/moest doen, en dat het daarna waarschijnlijk al te laat zou zijn, bood hij geheel zonder bijbedoelingen aan om af te drogen. Hij was zo goed gezind dat hij daarbij een schlager zong, zelf gecomponeerd en de tekst verzonnen en al. Op zo’n Frans Bauer deuntje, zong hij: ‘Het is m’n eigen kind. Ik zal er voor zooooorgen. M’n eieieieiei-gen kind…. Ik hou ervan als was het -lange pauze- m’n eieieieiei-gen kiiiiiiiiiiiind….’

Ik zeg u. Dat wordt een singer-songwriter.
Mark my words.

Run baby Run!

Vandaag heeft Henri voor de derde keer de Kids Run in Gent gelopen. Ze liepen twee rondjes rond het Sint-Pietersplein, samen ongeveer 1 kilometer. Hij heeft dat goed gedaan. Alsook Z., L., M.-J. en heel veel anderen…

Wel wat stress bij de start, vooral omdat we naar zijn (en mijn) mening iets vroeger ter plaatse hadden mogen zijn.
Zijn tactiek luidde: ‘De eerste ronde blijf ik in het peleton, en bij de start van de tweede ronde ga ik aan mijn sprint beginnen.’ En hij is inderdaad goed vooruitgekomen. Bij de laatste vertrokken, en toch in het voorste derde geëindigd. Goed gelopen dus. Onze ‘trainingen’ hebben duidelijk vruchten afgeworpen. Zijn conditie was veel beter dan vorig jaar. Geen vlekkerig gezicht, en eigenlijk niet echt buiten adem. Goed he.

Achteraf heeft hij op een paar post-itjes zijn positie en die van een paar anderen geëvalueerd en grafisch voorgesteld, in verhouding tot vier groepen: VL (de voorlopers), KG (de kopgroep), P (het peleton), AB (de achterblijvers). Schitterend.

Winst

Henri is vandaag met oma n. kunstwerken gaan kopen in het SMAK. Daar loopt sedert vorige zaterdag de unieke vernissage/tentoonsterlling ‘Verboden boven de 18’

Ik citeer de officiële site van het S.M.A.K.:

Op deze tentoonstelling zijn litho’s te zien die speciaal voor kinderen tussen 5 en 18 jaar gemaakt zijn. De werken zijn gemaakt door vooraanstaande hedendaagse kunstenaars uit binnen- en buitenland.
De jeugdige bezoekers kunnen niet alleen hun ogen de kost geven maar krijgen tevens de mogelijkheid om een kunstwerk te kopen voor een budgetvriendelijke prijs.

Volwassenen zijn niet welkom tijdens deze tentoonstelling. Ze mogen enkel een kijkje nemen op de op zondag 20 mei tussen 17u en 18u.

De jonge bezoekers zijn dus vrij om te beslissen welk kunstwerk ze mooi vinden, zonder beïnvloeding door volwassenen. Om alles nog wat spannender te maken worden de namen van de kunstenaars verborgen. Na afloop van de tentoonstelling worden de gekochte werken kosteloos thuis toegestuurd. Dan pas komt men te weten van wie het werk juist is.

Deze rondreizende tentoonstelling is een initiatief van de Nieuw-Zeelandse Muka Studio & Gallery, een door een Vlaams echtpaar in Auckland opgerichte galerij en een atelier gespecialiseerd in steendrukken.
Het Maorische woord “muka” betekent “alles wat de mensen samenbrengt” en “het medium waardoor een geest of een idee met mensen communiceert”.

De kunstwerken zijn enkel te koop voor kinderen tussen 5 en 18 jaar! Met toestemming van de kunstenaar worden de werken verkocht voor een prijs van € 35 het stuk. Dit is slechts een deel van de werkelijke waarde. Het opzet van de organisatie is dan ook niet om winst te maken, maar wel om het jonge publiek cultureel bewust te maken.

Henri heeft 3 kunstwerken gekozen. Eentje waarop een bootje op het water met eruit opstijgend een grote waterstraal, en twee portretten, volgens hem van dezelfde kunstenaar. Eén van de portretten is heel donker, het andere net heel licht. Manman, ik ben nieuwsgierig. Zondagavond worden de grote mensen een uurtje binnengelaten. Ook wij zullen daar staan trappelen. Dan kan Henri tonen welke werken hij heeft gekocht. Van welke kunstenaar ze zijn zullen we pas weten als ze binnen 6 weken thuis worden geleverd… Spannend…

Op de site staat ook:
Indien ze later ooit beslissen de aangekochte litho opnieuw te verkopen, moeten ze de helft van de winst aan de kunstenaar teruggeven.
Ik vind dat echt een schitterend idee. Toen ik er b. over vertelde, had Henri dit natuurlijk opgevangen, en vroeg hij: ‘Maar als ik later mijn kunstwerk zou verkopen, en de kunstenaar is intussen doodgegaan, aan wie moet ik dan dat geld geven?’

Toen ik aan een collega, waarvan ik weet dat ze ook enorm in De Kunsten is geïnteresseerd, vroeg of haar kinderen ook kunstwerken gingen kopen, vertelde ze me dat ze dat vorig jaar hadden gedaan. Hun oudste zoon was toen 5 jaar. Ze wisten toen dat er twee werken van Tymans bij zaten, en hadden hun zoon continu werken van hem getoond, in de hoop dat hij ze zou herkennen, en eruit pikken. En, wat bleek achteraf, de twee Tymansen werden er door E. mooi uitgepikt! Ongelooflijk he!

Wij hebben Henri onbevangen laten kiezen. Dat vind ik ook net het mooie. Dat ze zelf kiezen wat ze het mooiste vinden.

Maar curieus dat ik ben. Dat wel. Wreed curieus.

Madeleinekes en aardbeienyoghurt

Els zegt daar zoiets. Over de madeleinekes van Proust.
Ik heb ook zoiets met aardbeienyoghurt. Het moet dan wel aardbeienyoghurt zijn in een hard plastiek potteke met zo’n metalieken dekseltje (je vindt ze niet zo vaak meer tegenwoordig). Als ik het dekseltje van zo’n potteke trek, en de aardbeienyoghurtgeur mijn neus binnendringt, word ik zo’n vijfentwintig jaar terug in de tijd gekatapulteerd. In de lagere school, in de gang waar de kapstokken zich bevonden.
Ongelooflijk sterke gewaarwording altijd. Brengt ook steeds mooie herinneringen terug, aan het ‘Seminarie en laboratorium voor experimentele, psychologische en sociale pedagogiek’: mijn lagere school dus. Heel mooie herinneringen. Meneer zog heeft er trouwens ook zijn broek versleten…

Geuren

De wereld is er vol van. Van geuren. Ze doen je soms denken aan vroeger, ze kunnen je humeur verpesten, of je wordt er net vrolijk van. Geuren kunnen veel…

Vaak kan je ze niet onmiddellijk thuisbrengen.

Maar de geur die deze avond, toen ik door de Prinses Clementinalaan in de gietende regen naar huis fietste, mijn neus binnendrong, verzekerde me ervan dat ergens in een huis dichtbij iemand op zijn bord een verse -in de goede boter gebakken- pladijs had liggen, met een schijfje citroen, puree en sla en tomaat.
Zeker weten.

Calimero.

Ik was (en ben) deze week, en dus ook dit weekend van wacht. Nochtans druk genoeg zonder wacht: gisteren schoolfeest (met een prachtige show door de kinderen, het thema was sprookjes dit jaar, Henri was een wolf, met een wolvensnoet, een stoer geruit hemd, een broek met staart en grijze oren), vele hilarische momenten én een smakelijke BBQ), en vandaag was het natuurlijk moederdag.

Ik mocht uitslapen.
Ik werd wakker gekust door mijn zoon.
Toen ik naar beneden kwam was de tafel gedekt.
Vers fruitsapje. Latte. Heerlijke verse koeken. Een knapperige pistolet met goeie boereboter en kaas. Verse aardbeitjes.
Mooie bloemen van papier van mijn zoon gekregen.
En hele mooie kaart.
En een Beschermengelkaart voor in mijn portefeuille.
En een mooi gedicht met een persoonlijke boodschap: ‘Eerst zei de meester dat dat mocht, en daarna mocht het dan toch niet, maar dan was het al te laat.’

Bloemenmarkt.
Leve Moeke (niet mijn favoriete moeder-term) Menu in De Progrès. Mjamie.

En toen moest ik gaan toeren. Henri wou en mocht mee.
Terwijl ik zat te werken, mocht hij op de computer, TV kijken in een lege kamer, ijsje eten, en kijken (niet aankomen) naar allerlei tot de verbeelding sprekende spuitjes, potjes en flesjes.
‘Goh, dat moet toch leuk zijn om dokter te zijn. Dan kunt ge aan al die dingen die ik zo leuk vind gewoon aankomen zoveel je maar wil.’

‘Uw mama moet toch veel en hard werken hé’, zei een verpleegster. ‘En dan nog op moederdag. ’t Is niet eerlijk hé.’
‘Ja, het leven is soms niet eerlijk.’, zei mijn zoon rustig zonder wijsneuzerig te zijn.

Morgen…

‘Oh, Man (op zijn engels)!’ riep Henri daarnet uit, toen b. zijn kamer had verlaten, en ik hem lekker aan het instoppen was, alvorens ik zoals elke avond zijn slaapliedje ging kwelen. ‘Ik ben aan papa iets vergeten zeggen en vragen. Voor morgen.’ Dit laatste ging gepaard met een veelbetekenende blik.
‘Ik moet zeker op tijd opstaan.’
Ik: ‘Maar jongen toch, slaap toch gerust uit. Ik zal ook wel uitslapen..’
Hij, verontwaardigd: ‘Zeg, ik ga wel daar niet maar om 8 uur staan hoor. In de file! De buurt zit hier vol met moeders en die zullen allemaal wel… (stopt abrupt).’

Oh, ik kijk al uit naar mijn dagje… (was ik maar niet van wacht)

Janssen

Het bedrijf Janssen Pharmaceutica en e figuur van Dr. Paul Janssen hebben mij altijd gefascineerd. Het is toch iets bijzonders, hoe dat allemaal is gegroeid. Wat die man allemaal heeft gedaan en bereikt. Ongelooflijk veel respect heb ik daarvoor. Een mens die alles van de basis heeft meegemaakt, en ook als hij een Groot Mens is geworden, aan die basis blijft meewerken.

Toen we recent door een vertegenwooridiger werder uitgenodigd om een VIP toer door het moederbedrijf in Beerse te krijgen, zegde ik dan ook met veel graagte toe.

Vandaag was het zover.
Het werd een bijzonder boeiende namiddag. Er werd ons een mooi beeld geschetst van de historiek van het bedrijf, en waar het nu staat, we kregen superinteressante informatie over een aantal nieuwe produkten die net voor fase 1 studies zitten (dus eerste pilootstudies op mensen), we zagen de labo’s, liepen door de produktiefabriek, en zagen schattige robotjes vliegensvlug tubekes vullen, doosjes en bijsluiters plooien, tubekes met bijsluiter in voorgeplooide dozekes steken, en stapels maken van dozen met tubekes. En als het palet vol is, gaat de semafoon af van het (échte) manneke met de vorklift, die dan het palet komt ophalen. Niet te doen hoe schoon dat schouwspel is. Daar kan je uren naar kijken…

De avond werd afgesloten met een lekker etentje in de prachtige villa van de vader van Dr. paul Janssen, waar we in een bijzonder aangename en huiselijke sfeer tafelden terwijl Geert Machiels, bioloog en (wetenschaps)filosoof, die het boek schreef ‘Paul Janssen, pionier in farma & in China’, en één van de naaste medewerkers en een persoonlijke vriend van Dr. Paul, met z’n tweeën heerlijk sappige anekdotes en indrukwekkende verhalen vertelden.

Just Jack

Tegenwoordig krijg ik ’s ochtends nogal vaak deze woorden in mijn oor:
Jump out of bed.
Shake your head.
Clear The Haze.
Step out your house.
And prepare to be amazed.

Zalige muziek om op te fietsen. En de dag mee te beginnen. Al is dat dan een druilerige donkere dag als vandaag.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑