Zoeken

Morgen Komt Polly

over gisteren, vandaag, en morgen natuurlijk

Les excuses…

Henri is zot van lezen, dat had ik waarschijnlijk al gezegd… Gisterenavond wou hij -alweer- lezen aan het eten. Dat mag (meestal ;-)) niet van ons. Hij bleef maar zagen, maar moederken gaf niet toe… Zijn ultieme poging: ‘Maar mama, dat past nu net zo goed, mijn broodje is warm, en mijn Jommeke gaat over de hel. En daar is het ook altijd warm!’

Zalige rust

Vandaag eens een dag genoten in eigen tuin. Niets gepland. Lekker geluierd. Naar de Bloemenmarkt. In de tuin gewroet. Veel gelezen (krant, tijdschriften, boek, Henri wel twintig Jommekes en de Donald Duck en Griezelbus 0 van Paul Van Loon).
Daar hadden we echt eens nood aan, met ons drietjes.

Trompetter met Strik

Vandaag deed Henri voor het eerst mee met een écht orkest. De VEM gaf haar jaarlijks concert, door leerlingen (kinderen en volwassenen) en leerkrachten van de school. Henri speelde trompet in het samenspel voor beginners. Er stond een echt volledig orkest op het podium, en de muzikanten waren tussen 5 en 10 jaar, zo schat ik. Na de pauze was hij aan de beurt. En zenuwachtig dat ik was, toen hun ‘act’ werd aangekondigd. En toen het gordijn openschoof. Toen ik hem daar zag staan, achteraan, met zijn wit hemdje en zijn strikje, met een rustige en echt doodcontente blik op dat gezichtje dat ik zo goed ken, en zijn blinkende trompet in zijn handen, werd ik echt ongelooflijk trots. En blij. Dat lijkt me één van de mooiste dingen in het leven, deel uitmaken van een orkest dat prachtige muziek maakt.
Hij heeft echt genoten. En wij niet minder.

En daarna zijn we (henri’s vijfkoppige fanclub – 1 (b. is na het concert moeten wegvluchten naar een ander event)) samen met onze lieve vrienden s. en b. en m. (m. trad 3 keer op in de musicalgroep, en heeft het ook schitterend gedaan) nog een hapje gaan eten in een goed verborgen binnentuin van een Gents restaurant. Een fris wijntje, lekker eten, bijzonder aangenaam gezelschap en heel veel lachbuien. Een heerlijke avond.

Heerlijk feestje

Vandaag trouwden d. en m. D. werkt bij ons op dienst: een vrij recente aanwinst voor het team verpleegkundigen dat er één uit de duizend is, dat moet gezegd. Het kan ook een bende zotte kiekens (en een paar hanen) worden. Vandaag op het feestje onder een stralende avondzon heel hard moeten lachen en opnieuw mogen meeproeven van veel warmte en genegenheid. Dat doet altijd deugd.

Vreemde vogels

Mijn b. zegt daar zoiets op zijn blog. Over van die series uit onze jeugd. Ik scheel maar 3 jaar met hem, maar toch zegt Clob Dorothée me meer dan de reeksen die ze tijdens de voorganger gaven, zoals Goldorak, Les Maîtres de l’univers, Les Mondes engloutis, Les Mystérieuses Cités d’or, Vicky le Viking, enz… Capitaine Flam die ken ik pas sedert een paar jaar, toen b. plots het liedje had gedownload, Henri er ook verzot op gemaakt had, met als resultaat dat het hier continu van dattum was. Inspecteur Gadget, ja die kende ik. En Beertje Colargol uiteraard. En Calimero. En De Koningskinderen (bloedworst met appelmoes op mijn bord, De Koningskinderen op TV, op dinsdagavond toen we een paar weken na elkaar naar de tandarts moesten voor vanalles en nog wat). En Carolientje met haar bootje. En de Bereboot. En, jawel, Dames en heren, Van Kiri en Piet Plèt (ja, de è van plèt dient u zo plat mogelijk uit te spreken). Het was mijn favoriete programma. Maar van al degenen die ik er al over heb aangesproken, *niemand* kent dat programma. Ik herinner het mij zeer goed, ik was wel nog vrij klein. Voor ik aan mezelf begin te twijfelen, helpt u me uit de nood, en beaamt u mijn vermoeden dat dit programma écht ooit heeft bestaan?

In mijn schoenen

Vanochtend hadden we een beetje boel, mijn zoon en ik. Hij is ongelooflijk flink, meestal. Maar soms kan hij zo totaal out of this world zijn, dat het op mijn zenuwen werkt. Continu moet ik zagen: ‘Henri, wast u! Henri, droog u af! Henri, doe uw kleren aan! Henri, hoe lang zit gij nu al op het toilet? Henri, eet uw muesli op!’ enz… Ik vind dat niet leuk, zo moeten zagen, van ’s morgens vroeg. Dus, toen hij vanmorgen, toen we, net op tijd (en eigenlijk naar mijn goesting zelfs een beetje te laat…), klaar stonden om het huis te verlaten, en hij van zijn neus maakte omdat hij geen vest wou aandoen, maar een gilet, en ik naar boven mocht trekken (als hij het moest doen, ging het ongetwijfeld en half uur duren) -naar het vierde verdiep!- om zijn gilet, waardoor we dus weer vijf minuten vertraging hadden, werd ik boos. En dan overdrijf ik soms een beetje… Henri een beetje triestig, wenen enzo. Ik ook triestig, dat ik ben uitgevlogen. Op weg naar school wil ik het goed maken. Ik leg uit dat hij mij moet begrijpen, dat hij eens in mijn schoenen zou moeten staan, dat ik dat ook niet leuk vind dat ik hem altijd zo moet opjutten. Dat hij er toch een beetje meer zijn gedachten moet bijhouden.
Waarop hij, zeer droog murmelend: ‘In uw schoenen heb ik toch al gestaan he.’

Pepe

Vandaag wordt mijn pepe 91 jaar! Jippie! En hij straalt nog! En ik ga hem bedenken met een paar flesjes zoete witte wijn. Want daar kan hij van genieten, mijne pepe!

Een doorzeefd geheugen

Ik wist dat ik iets vergeten was, gisteren. Maar het schoot mij maar niet te binnen. En vandaag lees ik op gentblogt: de nieuwe stek van de Genste Brandweer werd voorgesteld. En ik wou daar met Henri graag naartoe. Niet dat we ons niet hebben geamuseerd, gisteren op de Erfgoeddag, in zeer aangenaam gezelschap, op de binnenkoer van het Huis Van Alijn. Een paar sfeerbeelden vindt U hier, featuring ik die een gekke smoel trek (iets minder glamoureus dan hier ;-)). Ik weet begot niet meer wat ik aan het vertellen was, maar het had bijvoorbeeld kunnen zijn: ‘En diene kam, he, ik haal die door mijn haar, en wat merk ik, der hangt confituur aan. Konfituur!’ Of zoiets.

Genoeg gezeverd, t.! Aan het werk!

Volle dagen…

… alweer dit weekend.
Veel te veel uit eten geweest, genoten van de zon, niet geshopt (Colruyt en fotowinkel niet meegerekend), bekenden tegen het lijf gelopen, gejogd met zoon in de Blaarmeersen die er prachtig bijlagen op een rustige en mooi zondagochtend, samen met i. en h. en s. en m. en hun nageslacht op schatten gejaagd, genoten van ons terrasje twee hoog (daar schijnt de zon nog als ze in de tuin al is verdwenen), en mooie dingen gelezen en gehoord. En lekkere dingen gegeten. Maar dat had ik al gezegd.
We zijn weer klaar voor een boeiende werkweek!!!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑